Category

Carpe Librum

Είμαι η Αναστασία Δημητροπούλου, απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών, κι έχω γεννηθεί στις 27 Μαρτίου 1993. Ασχολούμαι με τις παρουσιάσεις λογοτεχνικών έργων, τη Μετάφραση, την Κριτική της Λογοτεχνίας και την συγγραφή. Μιλώ Αγγλικά, Γαλλικά, Φινλανδικά και παραδίδω μαθήματα Αρχαίων σε μαθητές Γυμνασίου. Τον ελεύθερο χρόνο μου τον αφιερώνω στη φωτογραφία, το τέννις και την ανάγνωση.

Στη στήλη μου Carpe Librum, θα συναντήσετε σκέψεις μου όσον αφορά στην Κλασική Λογοτεχνία, μες στην οποία κοιμούνται θησαυροί, που τόσο οι μεταγενέστεροι δημιουργοί όσο και οι αναγνώστες, οφείλουν να «αδράχνουν» και να αξιοποιούν, αντιστικτικά με ένα ανάλογο παθιασμένο Carpe Diem.

Carpe Librum

Αστερισμός “Πούσκιν”

από την Αναστασία Δημητροπούλου. Μόνο το ταλέντο, σε ζοφερούς καιρούς, πετυχαίνει στόχους που οτιδήποτε άλλο αδυνατεί να πετύχει, και μόνο οι εντεταλμένες από τον Θεό ιδιοφυΐες ευστοχούν, εκεί όπου για τους πολλούς ο στόχος δεν είναι καν διακριτός. Όμως οι κακοί ξαφνιάζονται πάντα δυσάρεστα όταν απαντούν ανθρώπους ικανούς και την…

Continue reading
Carpe Librum

“Εις διαταγήν εμού του ιδίου”

από την Αναστασία Δημητροπούλου. Για τον δημιουργό του ευφάνταστου ευπατρίδη Δον Κιχώτη της Μάντσας, Μιγκέλ ντε Θερβάντες, δεν γεννιούνται όλοι με ένα αργυρό κουτάλι στο στόμα, όμως όλοι ανεξαιρέτως έχουν δικαίωμα στο όνειρο, όποιο κι αν είναι αυτό. Και τις περισσότερες φορές επιβάλλεται να μοχθήσουν για να το κατεβάσουν από…

Continue reading
Carpe Librum

The Walking Dead from Eylau»

από την Αναστασία Δημητροπούλου. Για τον Σαίξπηρ, όταν ο ήλιος δύει, οι άνθρωποι κλείνουν με πάταγο και αναλγησία τις πόρτες τους. Δεν τους αφορά η ορφάνια του ουρανού που μένει πίσω, δεν σπαταλούν ούτε ένα βλέμμα κατανόησης και παρηγοριάς πάνω του. Το ίδιο αδιαφορούν γι’ αυτόν που τον έχουν για…

Continue reading
Carpe Librum

“Θάψε το μυστικό μου”

από την Αναστασία Δημητροπούλου. Συνείδηση είναι η αίσθηση πως κάποιος κατασκοπεύει τις κινήσεις σου, ακούει κάθε απόκρυφη σκέψη σου και συγχρονίζει το κροτάλισμα των δαχτύλων του στο ρυθμό της ανάσας σου. Λογική είναι η εσωτερική φωνή που σου υπαγορεύει τι να αρνηθείς. Σίγουρα όμως μόνο το συναίσθημα είναι ο επίμονος…

Continue reading
Carpe Librum

«Vultus Diaboli»

από την Αναστασία Δημητροπούλου. Τόλμα να συνάψεις συμφωνία με το Διάβολο, και σύντομα θα βρεθείς να περπατάς νύχτα έναν δρόμο με ανεπαίσθητη κλίση, μαλακό έδαφος, χωρίς απότομες στροφές κι οδοσήμανση. Έναν δρόμο, στο βάθος του οποίου σιγοκαίει μια μικρή επιτόπια φωτιά, τα δέντρα ορθώνουν τερατόμορφες σκιές στο διάβα σου, και…

Continue reading
Carpe Librum

Η περιπέτεια ενός ρομαντικού ερημίτη

από την Αναστασία Δημητροπούλου. Για την ελπίδα που εξαϋλώθηκε, την αγάπη που έσβησε, και τη σελήνη που χάθηκε σαν βλέμμα ντροπαλό στης νύχτας το μαύρο βέλο, υπήρχε ανέκαθεν εξήγηση. Πικρή μεν, αλλά επαρκής. Η πρώτη πνίγηκε στα κύματα μιας πραγματικότητας που τσάκισαν τη σχεδία του πολυπόθητου στόχου, η δεύτερη θυμίζει…

Continue reading
Carpe Librum

«Une Adultère Intemporelle»

από την Αναστασία Δημητροπούλου. Ως επί το πλείστον, οι άνομες επιθυμίες τιμωρούνται κατόπιν απολαύσεως, κι οι αδύνατες, αυτές που τρεμοπαίζουν σαν τη φωτιά στην καντηλήθρα, τιμωρούνται απο την ίδια την ισχνή τους φύση. Τι θα μπορούσε άραγε να είναι χειρότερο; Ο πόθος και το πάθος, για χάρη των οποίων κανείς…

Continue reading
Carpe Librum

“Εμένα τι άλλο μου μένει τώρα πια;”

από την Αναστασία Δημητροπούλου. Είναι η τριακοσιοστή εξηκοστή πέμπτη μέρα που έρχομαι εδώ να του μιλήσω, και ίσως αυτός είναι ο μόνος λόγος που ανοίγω τώρα πια τα μάτια μου όταν χαράζει. Βγαίνω απρόθυμα απο έναν ύπνο που μοιάζει περισσότερο με λύτρωση και πλήρη απαξίωση της ζοφερής πραγματικότητάς μου, ετοιμάζομαι…

Continue reading
Carpe Librum

Το σταυροδρόμι των τεχνών

Από την Αναστασία Δημητροπούλου Ήταν ένα σαββατιάτικο πρωινό απο αυτά που αν δεν θες να χάσεις τα μάτια και το μυαλό σου, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να βαίνεις επί του ήλιου τα καυτά ίχνη περπατώντας σταθερά στην ασφάλεια της σκιάς. Είχα μόλις βγει απο το ξενοδοχείο μου…

Continue reading