από τη Μάρθα Πατλακουτζά

Η γυναίκα έκλεισε τα μάτια. Γυρόφερε στο σκοτάδι του μυαλού της. Τα μάτια της έτσουζαν από την κούραση, αλλά το μέλλον την καλούσε. Είχε έρθει η ώρα των αποφάσεων. Στο παρά πέντε. Δε βαριέσαι, σκέφτηκε. Κάλλιο έτσι, παρά στο και πέντε.

Τι θα έκανε μαζί του; Τι θα έκανε με τους άλλους;

Να παίξει βρόμικα ή να τα κάνει όλα γυαλιά καρφιά;

Ψυχραιμία όρισε.

Ναι, το αίμα της έπρεπε να γίνει ψυχρό.

Είχε μάθει να έχει τον έλεγχο.

Δε θα άφηνε κανέναν να δει.

Εγωισμός και ματαιοδοξία χοροπηδούσαν στο κεφάλι της.

Ο εαυτός της ήταν και πάλι ο δυνατότερος αντίπαλος της.

Πάντα κουβαλούσε τα ξέφτια της ψυχής της σαν να επρόκειτο για λουρίδες του πιο εντυπωσιακού ουράνιου τόξου. Είχε συνηθίσει στα ψέματα των άλλων. Για να αντέξει είπε μπόλικα από δαύτα στην αφεντιά της και τελικά τι είχε καταφέρει;

Να επιζήσει, ήρθε γρήγορα η απάντηση από τη φωνή υπεράσπισης. Αχ αυτή η φωνούλα… Πάντα πριν το λάθος, δυναμώνει για να το δικαιολογήσει, να το αφήσει λεύτερο.

Μα τα αγαπώ τα λάθη μου. Ακόμα και τον πόνο που προκαλούν θα μπορούσα να τον δω φιλικά, ίσως και ερωτικά. Σκέψεις ενός ταραγμένου νου…Μπα. Παραμιλητό ή εξομολόγηση;

Είχε συνηθίσει να τη χρησιμοποιούν. Ή μήπως όχι; Τους άφηνε να πιστεύουν πως την ήξεραν, πως είχαν το πάνω χέρι. Τους άφηνε να πιστεύουν πως δεν καταλάβαινε. Η αλήθεια θα τους τσάκιζε. Τελικά ποιος είναι ο δυνατός;

Τα μάτια της έκλεισαν. Το σκοτάδι κατάπιε τον φόβο. Στα σωθικά της η καρδιά γοργοχτύπησε. Η ανάσα της βγήκε κρύα. Και ξάφνου ο πόθος ξύπνησε. Όχι για το κορμί του. Ποθούσε να δει έστω και για ένα λεπτό την αλήθεια της ψυχής του. Άραγε θα της ήταν αρκετό; Άραγε είχε ψυχή;

Τα ερωτηματικά της σκόρπισαν σαν πεφταστέρια. Άπλωσε τα χέρια για να τα αγγίξει, αλλά εκείνα έφευγαν μακριά.

Μη μου φεύγεις άγνωστο. Σε χρειάζομαι. Εντάξει θα φλερτάρω μαζί σου. Θα σε αφήσω να πάρεις τον χρόνο σου, να γυμνωθείς από τα φτιασίδια σου. Σου αφήνω τον έλεγχο. Κουράστηκα να σε παλεύω.

Μεταξύ μας έχεις τη γοητεία σου, μην το αρνείσαι, ψιθύρισε και βιαστικά του έστειλε ένα φιλί. Κουλουριάστηκε στο στρώμα. Η υγρασία διαπέρασε το κορμί της.

Φοβάσαι καρδιά μου και καλά κάνεις. Μην κάνεις πίσω. Αφήσου, παραδώσου. Άσε να σου δείξει τα χαρτιά του. Τράβα το χαρτί που τραβά η ψυχή σου και ζήσε το. Σωστό ή λάθος, θα δείξει.

Εξάλλου καμία μάχη δεν κερδήθηκε με αμφιβολίες.

Τι είναι ακόμα ένας πόνος; Μια ρυτίδα.

Τι είναι ακόμα ένα ψέμα; Προσθήκη στο βιογραφικό της ψυχής.

Τι είσαι εσύ; Αυτό που θα μάθω. Τι είναι αυτό που θέλεις;

Χρόνο; Όχι, αυτός δε μας χαρίζεται.

Τη στιγμή τη σπέρνεις, την ποτίζεις, της μιλάς και τη βλέπεις να βλασταίνει. Να είσαι καλός μαζί της. Πάντα θα έχει την ανάγκη σου.

Γέμισε τη ζωή σου στιγμές.

Σου υπόσχομαι να προχωρήσω.

Σου υπόσχομαι να σταθώ όρθια.

Μπορεί να με καθυστερήσεις, μπορεί να με πληγώσεις, αλλά δε θα με σταματήσεις. Θα σε πολεμήσω μέχρι τέλους. Στο τέλος της γραφής μου ανήκεις.

Καλώς όρισες άγνωστο.

Please follow and like us:

Comments

comments