Γράφει ο George de Gamble

Σήμερα, φορώντας τα αθλητικά μου παπούτσια γνωστής μάρκας, το μάτι μου έπεσε επάνω στην εσωτερική ετικέτα που έγραφε Made in Taiwan (Φτιαγμένα στην Ταιβάν).

Σε λίγη ώρα παρατηρούσα την ποδοσφαιρική μου μπάλα, επίσης γνωστής εταιρίας, η οποία έγραφε πάνω Made in India (Φτιαγμένη στην Ινδία).

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο για αυτές τις τεράστιες παγκόσμιες εταιρίες, αυτούς τους πραγματικούς κολοσσούς που κατασκευάζουν και πουλάνε καθημερινά αμέτρητα αντικείμενα, είδη ενδυμασίας και αξεσουάρ, έπεσα πάνω σε κάτι άρθρα για την παιδική εργασία και εκμετάλλευση και αμέσως ένιωσα ένοχος.

Ένοχος για όλα αυτά τα πράγματα από γνωστές μάρκες που έχω και για τα οποία έχουν δουλέψει σε άθλιες συνθήκες παιδιά για να τα φτιάξουν.

Παιδιά μικρότερα από εμένα, σύγχρονοι δούλοι σε παγκόσμιους αφέντες, που έμαθαν να δουλεύουν σκληρά από τα πρώτα τους βήματα.
Πριν κάποια χρόνια στο σχολείο διαβάζαμε στο μάθημα της ιστορίας για την παιδική εργασία πριν ένα με δύο αιώνες όταν είχαν αναπτυχθεί οι πρώτες βιομηχανίες και μας φαινόταν φρικιαστικό και αποτρόπαιο. Μικρά παιδιά να δουλεύουν μερόνυχτα σε υπονόμους και καταβόθρες, σε ορυχεία και ατελείωτα τούνελ για να μπορέσουν να αποκτήσουν ένα κομμάτι ψωμί για να επιβιώσουν.

Καταστάσεις και συνθήκες που μας τρόμαζαν όλους και μας έκαναν να το συζητάμε και στην τάξη και μεταξύ μας.

Εκείνη τη μέρα, διαβάζοντας τα σχετικά άρθρα, για την παιδική εργασία κυρίως στις τριτοκοσμικές χώρες, ντράπηκα για το ανθρώπινο είδος.

Ντράπηκα που νέοι άνθρωποι χάνουν τα καλύτερά τους χρόνια στη σκιά των παγκόσμιων εταιριών που τους εκμεταλλεύονται δίχως κανένα έλεος.

Ντράπηκα που φοράω όλα αυτά τα ρούχα και παπούτσια και αθλούμαι με όλες αυτές τις μπάλες που φτιάχτηκαν από παιδικά χέρια.

Πώς να κλωτσήσω ξανά την μπάλα στο ποδόσφαιρο όταν ξέρω πως κλωτσάω μαζί τον ιδρώτα και τα δάκρυα ενός παιδιού;
Εδώ μιλάμε για ένα σωστά οργανωμένο έγκλημα σε βάρος παιδιών.

Κανείς δε μιλάει μα όλοι αποσιωπούν μπροστά στη λαίλαπα του υπερκαταναλωτισμού.

Το χρήμα είναι γλυκό για να γίνει οποιαδήποτε κίνηση εναντίων αυτών των εταιριών.

Αυτά τα χάρτινα ορθογώνια πράγματα που εμποδίζουν τον άνθρωπο να είναι άνθρωπος.

Που του αλλοιώνουν την ιδιότητά του αυτή, τον φθείρουν και τον διαβάλουν.

Ποιος μπορεί να κινηθεί δικαστικά για όλη αυτή την κατάσταση που σίγουρα, όπως κι εμένα, πολλούς τους αηδιάζει και τους βάζει σε σκέψεις για όλο αυτό το σύστημα εμπορίας και αγοραπωλησίας;

Γιατί όλα στηρίζονται στη παράνομη και απάνθρωπη εργασία παιδιών, για τα οποία όπως φαίνεται δε νοιάζεται  ούτε ο Τύπος ούτε και τα ΜΜΕ;

Ποιος είναι υπεύθυνος για την σωματική μα κυρίως την ψυχική υγεία αυτών των σύγχρονων σκλάβων;

Πού είναι κρυμμένος ο οργανισμός ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όλοι αυτοί που παλεύουν για την προστασία του παιδιού;
Μπορεί η σωματική καταπόνηση να είναι ανελέητη μα η ψυχική και πνευματική αιχμαλωσία είναι ότι χειρότερο μπορεί να εκλάβει ο ανθρώπινος νους.

Οι ώρες εργασίας τους δε συνάδουν φυσικά με τις πενιχρές έως μηδαμινές απολαβές τους με την κόπωση και την έκθεση σε άθλιες συνθήκες να απειλούν άμεσα την υγεία τους.

Μα η όλη διαδικασία και κυρίως η καθημερινή εκμετάλλευση απειλούν την ψυχική τους ακεραιότητα και πιθανόν αυτά τα παιδιά, μεγαλώνοντας, να μην καταφέρουν ποτέ να ξεφύγουν από όλο αυτό το σωματικό και ψυχικό βασανιστήριο.

Η κόλαση για αυτά είναι λίγο πιο κοντά από ότι για μας και γεύονται κομμάτια της σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Η ανθρωπιά έχει καταπατηθεί μαζί με κάθε άλλο δικαίωμα στη ζωή, την υγεία, τη μάθηση.

Θλιμμένα πρόσωπα με σχισμένα χέρια που το έργο τους παραμένει άγνωστο και η προσφορά τους σε αυτόν τον αφιλόξενο κόσμο κρυμμένη πίσω από τον πλούτο των μεγαλοεπιχειρηματιών και αφεντικών των μεγαλύτερων παγκόσμιων εταιριών αλλά και πίσω από κάθε φανταχτερή βιτρίνα των καταστημάτων των πόλεών μας.

Με λίγα λόγια η παιδική εκμετάλλευση βρίσκεται παντού γύρω μας και κερδίζει συνεχώς έδαφος.

Εσείς, εγώ, όλοι μας τι κάνουμε για να το σταματήσουμε;

Πέρα από το να αγοράζουμε συνεχώς «ματωμένα» προϊόντα;
Η ανθρώπινη δουλεία υπήρχε υπάρχει και θα υπάρχει γιατί τη χρειάζονται και τη στηρίζουν οι ισχυροί του πλανήτη.

Δε γίνεται να εξαφανιστεί έτσι απλά ούτε βέβαια να ανιχνευθεί, όντας καλά κρυμμένη σε μέρη ειδικά φτιαγμένα με ταμπέλες «Made in ….».

Το μόνο που μπορεί, ίσως, να γίνει από πλευράς κοινωνίας είναι να σαμποτάρει τις τεράστιες βιομηχανίες και να πάψει επιτέλους να αγοράζει επώνυμα.
Η παγκοσμιοποίηση έχει ανοίξει τις αγορές, πράγμα που σημαίνει μεγαλύτερη γκάμα προϊόντων, μεγαλύτερη καταναλωτική μανία και άρα περισσότερες απαιτήσεις σε ποσότητες προϊόντων και χεριών.

Η αύξηση αυτή αιχμαλωτίζει όλο και περισσότερα παιδιά στην παιδική εργασία και εκμετάλλευση, επιδεινώνοντας συνεχώς την κατάσταση στις τριτοκοσμικές χώρες που τα καθεστώτα το επιτρέπουν και οι συνθήκες ζωής σπρώχνουν παιδιά, που πολλές φορές παρακινούνται ακόμη και από τους ίδιους τους τους γονείς, στην εργασία.

Η ταπείνωση τόσων αθώων ψυχών σε όλο της το μεγαλείο, όταν την ίδια ώρα πολλοί εθελοτυφλούν και άλλοι βολεύονται, βγάζοντας τρισεκατομμύρια σε βάρος τους.

Ως πότε όλα αυτά τα παιδιά θα αντιμετωπίζονται σαν ανθρώπινες μηχανές παραγωγής και ως πότε το όλο θέμα θα μένει στην αφάνεια;

Please follow and like us:

Comments

comments