Λοιπόν να μαστε πάλι εδώ Σαββατιάτικα, αντί να είμαστε στα χωριά μας. Που είμαστε στα χωριά μας δηλαδή, αλλά τα χωριά μας πια έχουν ίντερνετ, οπότε αντί να είμαστε στην πλατεία, είμαστε και πάλι στο ίντερνετ.

Τέλος πάντων, γράφω αυτό και πάω πλατεία!

Καταρχάς ελπίζω και εύχομαι να περάσουμε ωραίο και ευχάριστο καλοκαίρι, γιατί από φθινόπωρο σίγουρα θα χρειαστεί να δώσουμε καμιά μεγάλη μάχη και ως εκ τούτου θα χρειαστούμε αποθέματα. Όλο και κάποιος Γερμανός θα θελήσει να μας πιάσει τον πισινό με κάποιο τρόπο ή ακόμα χειρότερα, όλο και κάποιος Έλληνας θα γουστάρει να μας κωλοχεριάσει – μετά συγχωρήσεως πάντα- με ακόμα πιο σκληρό τρόπο από τον Γερμανικό. Είπε κανείς κάτι για Οθωμανικό; Ε;

Τι λέγαμε;

Α ναι, για καλοκαίρια. Διακοπές και ακρογιάλια. Λίγο κρασί, λίγη θάλασσα και το αγόρι μου. Όλα λίγα, γιατί;

Εμείς που λέτε που πιάνουμε την πένα γενικώς και το λαλάμε ας πούμε το πληκτρολόγιο, έχουμε μια πετριά να παρατηρούμε όλη την ώρα τι κάνει ο ένας κι ο άλλος, ειδικά όταν αράζουμε στις ξαπλώστρες και στραβωνόμαστε από το πολύ διάβασμα ή γεμίζει άμμο ο Καμύ και τα παρατάμε όλα χάμω κι αρχίζουμε την παρατήρηση. (Στο χωριό μου το λένε κουτσομπολιό, άλλο θέμα αυτό.)

Και κάθε Σάββατο ανάμεσα στις ηλιοκαμένες μου σελίδες παρατηρώ τα πάντα όλα, φίλοι μου.

Παντρεμένα ζευγάρια σε αποσύνθεση που τρώγονται απηυδισμένα από την τριβή της καθημερινής επαφής, παιδάκια να χοροπηδάνε αλλόφρονα σαν κατσικάκια στα γρασιδοχώραφα – μα τι χαριτωμένα! – κι άλλα ξεχασμένα στο λιοπύρι να τσουρουφλίζονται κλαίγοντας.

Παρατήρησα πολλά μπραζίλιαν, πάρα πολλά μπραζίλιαν. Εδώ που τα λέμε αυτό το θέμα όλο και βελτιώνεται! Τα κοριτσάκια επιτέλους τα κατάφεραν και έφτιαξαν τον πολυπόθητο πετυχημένο πισινό! Και τώρα; …. Ντρέπομαι να σας πω. Όχι, δεν θα σας πω, μην με πιέζετε!

(Οθωμανικό! Είναι λέει πολύ της μόδας! Ποιος βάζει τέτοιες λέξεις στο κείμενό μου γαμώτο; Ξένος δάκτυλος!)

Αλλάζω θέμα, μαλώνει ο editor. Επιτέλους στις οργανωμένες παραλίες οι ρακετοφόροι μαντρώθηκαν σε ένα συγκεκριμένο μέρος με κοτετσόσυρμα, οπότε ο κίνδυνος να σου έρθει το μπαλάκι του άσχετου πρωτάρη στο κεφάλι μειώθηκε θεαματικά κι αυτό είναι μια πρόοδος. Εγώ η ίδια που μου αρέσει το βόλεϊ, απέφυγα αυτή τη φορά να κάνω την ωραία βολειμπολίστρια μπροστά στα αγόρια και μαζεύτηκα μαζί με τις άλλες σε ειδικό χώρο όπου δεν μας έδωκε σημασία άνθρωπος. Τίποτα, νάδα, νούλα, ούτε σφύριγμα. Κρίμα.

Στις ανοργάνωτες κι ελεύθερες παραλίες πάλι παρατήρησα μια σχετική αγωγή όσον αφορά τα μπαλάκια, αν κι ελέγχεται ως συμπτωματική και όχι διασταυρωμένη με παρατεταμένη παρατήρηση διότι αρχή είναι ακόμα, ως τον Αύγουστο έχουμε πορεία να παίξουμε με τα μπαλάκια μας.

Γενικώς όμως θα έλεγα ότι το έθνος προσανατολίζεται προς την πλήρη τατουζοποίηση και στο σημείο αυτό θα ήθελα να εξαίρω την μοναδική προθυμία των κατοίκων αυτού του τόπου να γίνουν όλοι ολόιδιοι.

Αν μου ζητούσαν να βρω μια νέα λέξη για να περιγράψω αυτό το λαό, θα τους ονόμαζα τατούζους.

Οι τατούζοι των βαλκανίων. Που προσπαθούν να πείσουν τους εαυτούς τους ότι είναι σκληροί και μάγκες ασούμε και ολυμπιακοί , ίσως και παναθηναϊκοί –  μην με μπερδεύετε με δαύτα τα αθλήματα. Μισοί μισοί δεν πάνε αυτοί; Οι αεκτζήδες είναι πολλοί ή δεν τους μετράμε για μάγκες;*(ειρωνία λέμε το λένε αυτό, μην τσιμπάτε καλέ χουλιγκάνοι).

Κι οι γκόμενες, δεν μπορώ να πω. Και αυτές πολύ σκληρές, με τα τατουάζ τους και το μακιγιάζ τους μέσα στο λιοπύρι και τους σταυρούς τατουάζ πάνω στα στήθη(sic), και να τα τριανταφυλλάκια στους γοφούς (κωλομέρια στο χωριό μου, άλλο θέμα αυτό) και να στα μπρατσάκια σας το όνομα του αγαπημένου – άμα τον χωρίσετε να σας δω τι θα το κάνετε. Άμα δε έρθει και η χαλάρωση, θα σας κλαίνε οι ρέγκες.

Αγόρια που χαράσσουν στους ώμους τους τατουάζ τον δράκο με τα φλεγόμενα κέρατα δίπλα στο όνομα της μελλοντικής γυναίκας τους, δηλαδή δεν το πιάνουν αυτές το υπονοούμενο; Κουκλίτσα μου που πας να μπλέξεις; Στάχτη στα μάτια σου η χαραγή του έρωτος στον ώμο του. Φύγε όσο προλαβαίνεις σου λέω.

Να αυτά παρατηρώ όταν αφήνω κάτω τον Καμύ μου. Αλμπέρ Καμύ, η Πτώση.

«Ποτέ δεν θα βγούμε από τούτη την πελώρια κολυμπήθρα.»

Εν πάση περιπτώσει, ας περάσουμε και τούτο το καλοκαίρι, το φθινόπωρο άλλωστε θα μας περιμένει η Μενεγάκη, όπως πάντα. Υπάρχει ελπίς.

Καλά να περάσετε, πάω πλατεία!

 

Please follow and like us:

Comments

comments